Θα έρθει πάλι ο Αι Βασίλης;
Πέρσι τον πρωτοείδα, καλά καλά δεν τον κατάλαβα να μπαίνει από το μπαλκόνι.
Όπως τον βλέπω στην τηλεόραση, ντυμένος στα κόκκινα, γελώντας τρανταχτά μας χαιρέτισε έναν-έναν και μας παρέδωσε τα δώρα.
Κρίμα που ο μπαμπάς μου δεν ήταν εκεί μαζί μας να χαρεί και αυτός.
"Είναι στην τουαλέτα ο μπαμπάς μου", του είπα όταν με ρώτησε.
Για να δούμε φέτος!

Τί έγιναν τα τούβλα που έριχνε χθές μπαμπά;

Σηκώθηκα πρωί πρωί να τα δω από το μπαλκόνι, αφού χθές είχε πολύ σκοτάδι, δεν είδα τίποτα.

Που είναι τα τούβλα που μου είπες οτι έριχνε χθές;

Μη με μαλώνεις μπαμπά

Νομίζω πως με μένα ξεχνάς όλα όσα λες ότι πιστεύεις. Ναι κάνω λάθη, δεν καταλαβαίνω γιατί δεν πρέπει να βγάζω τις ρόδες από τα αυτοκινητάκια (όλα αυτά που μάζευες για μένα εδώ και χρόνια), μου αρέσει να πετάω πράγματα και έμαθα από σένα να εκνευρίζομαι γαμώ το μπελά μου.
Εξήγησέ μου τι θέλεις και μη μαλώνεις μπαμπά.

Ήρθε ο Άγιος Βασίλης

ναι σας λέω ήρθε, συνεπής όπως μου είχε υποσχεθεί. Απλά δεν κατάλαβα γιατί οι υπόλοιποι ξεκαρδίστηκαν στα γέλια...

Η θεία μου η Καίτη

Με την δυνατή και βαθιά φωνή της έφερνε πάντα μαζί της την χαρά. Η θεία μου η Καίτη από την Αθήνα - κάθε φορά που ανταμώναμε, μαζί και με τον θείο Στέλιο, ήταν σαν μια γιορτή που συνεχιζόταν για χρόνια. Διάλεξε την μέρα της γιορτής της , σήμερα το πρωί να μας αποχαιρετήσει για πάντα, ομολογώ πως έκλαψα μα ακόμη και αυτή την ώρα την φέρνω στο μυαλό μου με μια περίεργη χαρά.
Τελευταία φορά που την συνάντησα, πάνε σχεδόν δύο χρόνια, εμφανίστηκα στο σπίτι της , στην Άνω Ηλιούπολη κάτω από το τέρμα της Αγίας Μαρίνας, αναπάντεχα μαζί με τον φίλο μου τον Γιάννη. Δεν μας άκουσε που χτυπούσαμε το κουδούνι, ο σκύλος της γαύγιζε και η τηλεόραση έπαιζε δυνατά. Μπήκα από την ανοικτή πίσω πόρτα του κήπου που οδηγούσε στην κουζίνα του ισόγειου σπιτιού της και εμφανίστηκα φάντης μπαστούνι.. Με αγκάλιασε και έσκασε στα γέλια: «Αχ ο Σάκης, αχ ο Σάκης»
Μας φίλεψε πρωί πρωί εκείνης της Κυριακής τζιγεροσαρμάδες «χθεσινούς» και τους συνόδεψε με μια ολόφρεσκη ομελέτα, στις 10 το πρωί!
Έχω συνειδητοποιήσει , εδώ και χρόνια, πως μερικοί κοντινοί μου άνθρωποι έγιναν τα πρότυπά μου και διαμόρφωσαν , σίγουρα, σημαντικά τον χαρακτήρα μου. Ένας από αυτούς ήταν η θεία Καίτη, πάντα χαρούμενη, με διάθεση για πειράγματα (όπως και ο άντρας της ο θείος Στέλιος ), αγαπούσε τα σκυλιά σαν παιδιά της, λάτρευε το καλό φαγητό και το κρασί, φιλόξενη και δυναμική.
Για λόγου της έκανα το πρώτο μεγάλο μου ταξίδι, στην Μύκονο, όταν ήμουν δύο χρονών (το 1967). Περισσότερο θυμάμαι βέβαια την εξιστόρηση των γεγονότων εκείνου του καλοκαιριού – πρέπει να ήταν καλοκαίρι, δεν ταξιδεύει κανείς με μικρό παιδί χειμωνιάτικα στην Μύκονο το ’67!. Μ’έπιασε η μάνα μου να πίνω νερό από το κουπάκι του Μπλακ (όνομα και πράγμα αυτό το σκυλί) και όταν πήγε να με μαλώσει της όρμησε ο σκύλος….
Ακόμη θυμάμαι , με άγχος , μια ζημιά που της είχα κάνει 3-4 χρονών σε μια μου επίσκεψη στο σπίτι της. Είχε μια πολυθρόνα φουσκωτή πορτοκαλιά, μιλάμε για σέβεντις, που της την τρύπησα δοκιμάζοντας να δω τι αποτέλεσμα θα έχει το κάρφωμα μιας καρφίτσας πάνω της και φυσικά φσσσσσσσς….. ξεφούσκωσε μέσα στα χέρια μου και ο πανικός με κυρίευσε. Δεν με μάλωσε καθόλου μα να ομολογήσω πως στο σαλόνι εκείνο που ήταν η πολυθρόνα δεν ξαναμπήκα ποτέ.
Στο σπίτι της έμενα κάθε φορά που κατέβαινα, νεός ακόμη, στην Αθήνα. Για να δώσω εξετάσεις στην Ικάρων, για βόλτα, για δουλειά. Πάντα ήταν εκεί . λες και με περίμενε αν και τις περισσότερες φορές δεν την είχα ειδοποιήσει για το ερχομό μου.
Πάντα είχα στην διάθεσή μου τον καναπέ στο καθημερινό δωμάτιο, στην διάθεσή μου και το πικ απ του Γιώργου και η συλλογή από δίσκους που εγώ δεν είχα ποτέ. Εκεί έμαθα όλες τις μεγάλες μπάντες της Ευρώπης, τον James Last, την πόλκα, την μαζούρκα, τον Ντέμη Ρούσο.
Πολλές φορές μου εξιστορούσε ιστορίες από την Θεσσαλονίκη του ’20 και σπίτι της γιαγιάς μου, της μάνας της, στον Λευκό Πύργο. Και τώρα να ‘μαι εδώ να αντικρίζω τον Λευκό Πύργο μέσα από την γνωστή ομίχλη της Θεσσαλονίκης, μέσα από το Ντορέ, σχεδόν δίπλα από κεί που μικρούλα η θεία μου η Καίτη έκανε τις πρώτες της βόλτες.
Μπορεί και να πέρασε από ‘δω φεύγοντας…..

Πως πέρασα το καλοκαίρι μου

Άπειρα χιλιόμετρα, Χανιά-Ρέθυμνο, Θεσσαλονίκη-Γερακινή και πίσω. Βλέπετε είχαμε και δουλειές στην Θεσσαλονίκη.
Για του λόγου το αληθές..

Γλυκό που ήταν το καλοκαίρι.....

Γειά σου Μηνά, γειά σου Κατερίνα, Δαμιανέ, Μάριε, Άλκιμε, Σωκράτη. Καλό χειμώνα.

Sorry but this one should be in English!

It’s about my best Christmas ever – well it was just my second....but I can’t imagine what would happen next year to exceed this.

It’s all about friends, and what should i say about Steve, Cate, Eleni, David and Sally ohh and Mikaela.

Got on a plane, ride the train to London, tube to go home and again the train to Farnham my favorite place in the English countryside.

thank you all, and my best wishes for the year to come.

Hope to see you soon in Thessaloniki.

Για όσους παρακολουθούν αυτό το blog, τώρα που έπιασαν τα κρύα μια καλοκαιρινή φωτογραφία...

Αυτές τις διακοπές τις πέρασα στην Κρήτη μαζί με τον ξάδερφό μου τον Πολυδεύκη. Με τι πήγα - μα φυσικά με αεροπλάνο, η πρώτη μου πτήση.......
Φωτογραφίες από τα Χανιά κια την παρέα μου ακολουθούν

Απ'όλες τις όμορφες όμως εγώ προτιμώ μία την μαμά μου.....
Είχα έναν αντίζηλο αλλά τον έκανα στην άκρη (τον μπαμπά μου....)

Μια από τις βόλτες που αρέσουν πολύ είναι αυτή στον Ηρακλή και στην Εβιάνα στο σπίτι τους στο Πλαγιάρι.
Κάθε φορά οι "μεγάλοι" στρώνονται στο φαγητό και εμείς στο παιχνίδι (ε καλά εγώ όχι ακόμη αλλά που θα πάει θα τους ακολουθήσω και εγώ σε λίγο).

Και συνεχίζω με την Χριστίνα , ήταν δίπλα μου ακόμη και κατά την άφιξή μου και όπως βλέπετε συνεχίζει να είναι δίπλα μου , Χρήστο που είσαι ;

Για να συνεχίσω με το Σαμολαδέικο, να και μια πολύ ευχάριστη αγκαλιά από 4 κυρίες, την θεία Κατερίνα την θεία Νικολέτα τις ξαδέλφες μου την Σάρα και την Μαρία. Γειά σας κορίτσια, στείλτε μου μήνυμα αν μπείτε σε αυτή την σελίδα και σας περιμένω να τα ξαναπούμε

Δεν πρέπει να ξεχάσω βέβαια τον ξάδελφό μου , τον Πολυδεύκη , ο οποίος διαβιεί κάπου μεταξύ Λουξεμβούργου, Χανιών και Θεσσαλονίκης.
Σίγουρα όμως το καλοκαίρι θα μας βρείτε να πλατσουρίζουμε μαζί στην παραλία της Γερακινής.
Εδώ τον βλέπετε με τον μπαμπά του τον θείο Βασίλη.

Καταρχάς αυτός ο ανεπρόκοπος ο πατέρας μου ήταν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στην Θεσσαλονίκη με τον Μπουτάρη. Επειδή λοιπόν σίγουρα δεν σας ενημέρωσε για τον "θρίαμβό" του σας ενημρώνω εγώ: βρέθηκαν 356 που παρασύρθηκαν και τον ψήφισαν - παρόλα αυτά δεν πάτωσε και τελείως.......
Βλέπετε λοιπόν πως όλο τον Σεπτέμβριο έμπλεξα και εγώ στον πρώτο μου προεκλογικό μου αγώνα, μοίρασα φυλλάδια, σταύρωσα ψηφοδέλτια κλπ.,κλπ.
Νάχετε τον νου σας γιατί δεν τον βλέπω να το βάζει κάτω και τον βλέπω και πάλι κάτι να ετοιμάζει.

Σίγουρα θα νομίζετε οτι σας ξέχασα και έτσι δεν υπάρχει καμία ενημέρωση σε αυτό το blog. Δεν είναι έτσι, απλά ήμουν πολύ απασχολημένος με εκρεμμότητες που έπρεπε να τακτοποιηθούν στους πρώτους αυτούς μήνες της παρουσίας μου εδώ.
Όμως από εδώ και μπρός μπορείτε να βρείτε φρέσκα νέα και εικόνες σας - εφόσον με επισκεφθήτε.
ξεκινάω λοιπόν την ενημέρωση....

ARIS THESSALONIKI GALIS SHOW

Δυστυχώς το είδαμε και αυτό

Η φωτιά της Κασσάνδρας ήταν ορατή από την στιγμή που ξέσπασε , την ίδια στιγμή που ένα πολύ δυνατό μπουρίνι σάρωσε και την δική μας παραλίας της Γερακινής, και ήταν ένα θέαμα που μας καθήλωσε με το δράμα που μας αποκάλυπτε αλλά ταυτόχρονα διέγειρε και ένα από τα πιο πρωτόγονα συναισθήματα του ανθρώπου - τον θαυμασμό της φλόγας. Πραγματικά ανακουφιστικό που δεν πληρώσαμε μεγάλο κόστος σε ανθρώπινες ζωές.

Αποκλειστικό από τα γενέθλια της Ελένης

ΓΕΡΑΚΙΝΗ 17 Αυγούστου
Όλοι οι κοσμικοί της Γερακινής μαζεύτηκαν για τα 25α γενέθλια (..........) της Ελένης. Την τούρτα προσέφεραν η Θάλεια, η Δάφνη (Sh?atsu master 8 νταν), η Καλλιόπη (της Τράπεζας Πίστεως) και ο Φάνης (της Phys?con). Παρόντες οι οικογένειες Κουκοράβα, Αλεξιάδου, Κάτσιουκαθώς και οι γονείς και συμπέθεροι.
Το γλέντι κράτησε μέχρι που ξύπνησε ο μπομπιρίξ.
Άντε και του χρόνου στα διπλά γενέθλια.